Psicomachia nei drammi gesuitici in polonia (al XVIII secolo) sulla scena del teatro di scuola = Psychomachia w polskich dramatach jezuickich (do XVIII wieku) na scenie teatru szkolnego (2018)
Miejscem skutecznego kształtowania religijno-moralnej postawy u widza i zarazem u aktora był w jezuickich kolegiach teatr szkolny. Stanowił on zresztą istotną część programu nauczania retoryki. Prezentowane na jezuickiej scenie szkolnej – czy to w sali teatralnej, czy w plenerze – dramaty przyczyniały się przez stulecia do odnowy duchowej i moralnej. Jednym z ważnych motywów, które w nich się pojawiały, była psychomachia, rozumiana jako walka dobra ze złem, czyli wyrażająca się chociażby w zmaganiu się świętego (cnót) z pokusami, czy też aniołów z diabłami, przy czym to moce anielskie odnosiły zwycięstwo. Zło zawsze było potępiane, pokonywane, zohydzane, i tylko pod tym warunkiem widniało na scenie. Widz, ale również młodociany aktor, miał zawsze dążyć do chrześcijańskiej doskonałości, tocząc przez całe swe życie duchową walkę z własnymi słabościami.