Struktury narracyjne w edukacji z perspektywy etycznej (2022)
Celem niniejszego artykułu jest przyjrzenie się temu, w jaki sposób rozmaite problemy natury etycznej dotyczące edukacji powiązane są ze strukturami narracyjnymi, które występują w procesach edukacyjnych. Wywód, oparty m.in. na uwagach Michaela Oakeshotta, Erika H. Eriksona, Richarda Pringa i Arthura C. Danto, dotyczy zwłaszcza trzech rodzajów takich narracji: instrumentalnych, obiektywnych i podmiotowych. Narracje instrumentalne, czyli te wykorzystywane przez nauczycieli w procesach dydaktycznych (np. bajki, anegdoty), przywołane są tu w kontekście problemu reprezentacji marginalizowanych grup w systemie szkolnictwa. Narracje obiektywne, dotyczące świata i funkcjonujących w nim systemów społecznych, omawia się tutaj w odniesieniu do zasady moralnej Eriksona, która zakłada, że należy czynić drugiemu to, co przyczyni się do jego rozwoju, w tej samej mierze, w jakiej przyczyni się do naszego. Narracje podmiotowe, a więc te, które opowiadają sobie sami uczniowie i nauczyciele i które dotyczą ich życia, ukazane są w świetle potrzeby moralnego wychowania młodzieży. W każdym z tym przypadków odsłania się obraz perspektywy struktur narracyjnych jako dobrego formalnego odniesienia do debat nad moralnymi problemami edukacji.
Keywords: filozofia