Words Are Few. Dying Too: Death and Silence in Samuel Beckett’s A Piece of Monologue and Caryl Churchill’s Here We Go (2020)
Zgodnie z powszechnym przekonaniem, skoro mowa, istniejąca w czasie i pochodząca z ciała, przywiązuje mówcę do doczesności, to co transcendentne musi przejawiać się poza językiem. Ewa Wąchocka (2005) proponuje kategorię „milczenia transcendentnego” do opisu momentów tekstu dramatycznego, które, wychodząc poza zwyczajną ciszę i pauzy, dotykają czegoś znacznie głębszego i wymykającego się ujęciu za pomocą mowy. Jednym ze słynnych twórców „literatury ciszy” (Hassan 1968) pojmowanej jako narzędzie do „wypowiedzenia niewyrażalnego” jest Samuel Beckett, którego sztuka Partia solowa (1979) sięga do niewyrażalnego poprzez eksperymentowanie z pauzami i milczeniem transcendentnym. Można uznać, że podobna koncepcja przyświeca Caryl Churchill w sztuce o umieraniu zatytułowanej Here We Go (2015), w której milczenie jako część codziennej komunikacji stopniowo ustępuje miejsca milczeniu transcendentnemu. Artykuł przedstawia krótkie omówienie roli milczenia w twórczości obydwojga autorów, sugerując, że w Here We Go Churchill bardziej niż kiedykolwiek wcześniej zbliża się do Beckettowskiej estetyk
Keywords: literaturoznawstwo