Dziecięca kompetencja narracyjna: rozumienie istoty narracji i umiejętność opowiadania (2018)
W psychologicznych badaniach nad narracją daje się zauważyć wyraźny kierunek poszukiwań: od analiz struktur syntaktycznych, poprzez badania makro i mikrostruktury narracji do badań nad psychicznymi uwarunkowaniami recepcji i generowania narracji, związanych podejściem poznawczym. W prezentowanych badaniach nawiązujemy do tego ostatniego kierunku badań i skupiamy się na relacjach między poziomami reprezentacji poznawczej (ukrytym i jawnym) a kompetencją narracyjną. Badaniami objęto grupę 103 dzieci w wieku 3, 5 i 7 lat. Reprezentację poznawczą testowano za pomocą rysunku (poziom ukryty) oraz rozpoznawania narracji wśród innych form wypowiedzi i rozmowy z dzieckiem na temat narracji (poziom jawny). Przejawem kompetencji narracyjnej było swobodne opowiadanie dziecka. Uzyskane wyniki wykazały istotne zmiany rozwojowe zachodzące w reprezentacji poznawczej zarówno na poziomie ukrytym, jak i jawnym. Stwierdzono także pozytywną korelację między jawnym poziomem reprezentacji a kompetencją komunikacyjną. Można zatem powiedzieć, że okres średniego dzieciństwa to czas ważnych przemian rozwojowych w wiedzy o narracji i umiejętnościach jej tworzenia
Keywords: psychologia