When Worlds Collapse: Dystopian Space as a Metaphor of Ageing (2021)
W rozwiniętych częściach świata starzenie się postrzegane jest obecnie jako zagrożenie nie tylko dla jednostki, ale także dla całych społeczeństw, i w związku z tym bywa metaforyzowane jako „nadciągająca katastrofa”. Ta metafora budzi obawy ze względu na możliwe destrukcyjne skutki zastosowania etyki kryzysu, czego efekt może stanowić zniesienie niektórych norm codziennego postępowania. W artykule analizuję korpus wybranych dystopii dla młodzieży w odniesieniu do metafory katastrofy jako wyrazu napięć między młodością a starością obecnych w codziennych dyskursach. Wykorzystuję ramy teoretyczne krytycznej analizy dyskursu i humanistyki medycznej, ze szczególnym uwzględnieniem metafory poznawczej oraz intersekcji pomiędzy literaturą i medycyną.Kluczowe brane pod uwagę to kategorie to: pustynia, powódź, budynki, a także przyroda. Analiza ujawnia nasilanie się negatywnych stereotypów dotyczących starzenia się oraz promowanie ideologii związanych z kulturą młodzieżową i rozwojem biotechnologii.
Keywords: literaturoznawstwo